logboek tuinieren, 4 februari 2008

Vandaag begonnen met de

Borders aan de wegzijde van ons perceel (4 februari 2008)

 

 

Hier was wèl veel te doen. De twee laurierstruiken (Prunus laurocerasus) die aan de achterzijde van de border dienst doen als buffer tegen de straffe wind die dikwijls uit die hoek komt, moesten fiks gesnoeid om één lijn met de rest te vormen en om niet zo'n dominante rol te spelen (laurierkers-eigen). Gelukkig is het een gemakkelijke struik om te snoeien; zelfs als je dat zou willen kun je hem tot onderaan afsnoeien en dan loopt hij nog steeds fris uit. Wij beperkten ons tot ongeveer 150 hoog en breed.

Verder kon Michael ook hier weer met de heggenschaar aan de gang om de nodige oude zooi weg te snoeien. Hetzelfde ritueel als eerdere dagen.

De boel netjes aangeharkt en wat onkruid zoals kweekgras en boterbloem verwijderd. Het is jammer dat de temperatuur nog niet meewerkt anders hadden we het met de plantenspuit kunnen behandelen en was het helemaal goed dood gegaan. Nu is het maar hopen dat er toch niet wat stukjes wortel van het kweekgras in de grond achterblijven.

Nog op de valreep drie groepen narcissen de grond in gedaan (beetje erg laat, ik weet het, maar laten liggen heeft ook geen zin). Kijken of ik er dit seizoen nog plezier van kan hebben.

 

Ook heb ik een vorig jaar uitgezaaide Limnanthes douglasii (spiegeleitje) verplant tot op een plekje waar hij beter tot zijn recht komt.

Dat doe ik overigens veel. Tijdens zo'n tocht door de border zie je overal jonge planten die niet op de goede plek staan. Die zet ik òf bij de moederplant om er een mooiere grote groep van te krijgen of om deze te vernieuwen (meerjarige planten hebben niet altijd het eeuwig leven) òf ik zet ze op een potje om er iemand mee blij te maken òf ze verdwijnen op de composthoop.

Dat laatste gaat me vaak aan het hart. Door het bij mij zaadjes van een bepaalde plant bestellen, weet ik dat er belangstelling voor die plant is. Als ik dan zo'n zelfde plant met kruiwagens vol de composthoop doe verdwijnen... tja dat is een beetje zuur. Gisteren is er nog een hele grote groep Macleaya cordata (pluimpapaver) weggegooid. Zou niet weten wat ermee te moeten...

Alles bewaren schiet ook niet op. Kost teveel tijd en werk; tijd en werk die ik in de tuin wil steken. Twee jaar terug heb ik dat wel gedaan en ze te koop aangeboden via mijn site. De belangstelling ervoor was echter zo klein, dat het de moeite en het werk niet loonde.  Ach wie weet als ik tijd over hou (hahaha), dat ik weer eens een poging waag. Het was op zich wel gezellig luitjes 'over de tuin' te hebben...

Zo, en dat was het weer voor deze dag. Volgende klus is de schoongemaakte borders van een beschermende en voedende ('Olaz' (nachtcreme) voor de tuin ;) ) mulchlaag te voorzien.

Voor drie  jaar terug zijn we ermee begonnen om in de late winter een dikke laag champost op de tuin aan te brengen. Beviel uitstekend. Veel onkruid bleef onder de laag en in de zomer diende het als buffer om de grond niet al teveel uit te laten drogen. Met onze zandgrond was dat vooral met zo'n prille tuin zeker een noodzaak. De zandgrond van toen is inmiddels veranderd in een mooie zwarte grond waarin de planten prima gedijen.

Tegenwoordig gebruiken we paardenstalmest met als basis houtmot. Prima materiaal dat we een jaar laten verteren om vervolgens over de borders uit te rijden.

 

En dat staat dus binnenkort op het schema.

Lees hier verder...