logboek tuinieren,
23 januari 2008
Met de feestdagen achter de rug en na alle
klusjes in huis te hebben afgewerkt, zijn we nu weer toe aan de tuin.
Zo'n grote tuin te hebben als wij vergt een behoorlijke planning en
een behoorlijk strak schema. Houden we dat niet aan, dan vormt zich
een achterstand en moet er teveel in één dag gepropt worden. Is niet
leuk voor het lijf, maar ook niet om op die manier in de tuin bezig
te zijn.
De tuin is voor ons een hobby en heb je zoveel te doen in zo weinig
tijd, dan wordt het werken en dat is iets wat we proberen te vermijden.
Daarvoor is de tuin en alles daar omheen veel te waardevol en een veel
te plezierige omgeving om te vertoeven.
Maar goed; een strak schema dus. Welnu dat schema is dat we elke dag - zolang het acceptabel weer is uiteraard - één border onder handen te nemen. Met 'onder handen' nemen, bedoel ik dat Michael (mijn man) met de elektrische heggenschaar - ja, je leest het goed - alle boven de grondse afgestorven plantendelen afsnoeit.
'Waarom niet gewoon met de snoeischaar',
zul je misschien denken?
Welnu, zowel Michael als ik moeten vanwege de rug proberen te vermijden
om te lang achtereen in gebukte houding te staan. Je weet allemaal wel
hoelang je er mee bezig bent om één plantengroep met -tig stengels weg
te snoeien. Heb je op een dag een groepje of wat weg te snoeien, dan
maakt dat niet uit, maar om zoveel planten onder handen te moeten nemen
en zoveel borders achtereen, maakt dat we ook hier weer vindingrijk
moesten zijn. En ik moet zeggen; het werkt goed.
Zodra de border 'afgemaaid' is, ga ik er met de bladhark overheen om alle snoeisel buiten de border te trekken.
Vervolgens verdwijn ik met een emmer in de
border om grofweg het onkruid weg te halen. In de tussentijd heeft Michael
de takkenversnipperaar tevoorschijn gehaald en daarmee wordt alle snoeisel
fijn gehakseld en in een speciekuip opgevangen. Die wordt achterin de
border gekieperd om daarna verdeeld te worden over ongeveer een meter.
Zo houden we in ieder geval achterin de border al het onkruid mooi onder
deze mulchlaag. Ook de vogeltjes varen er wel bij. Het biedt een mooie
scharrelplaats merken we aan de activiteit daar achter in die border.
Geeft ook een goed gevoel nietwaar.
De garageborder (23 januari 2008):
Vandaag de garageborder onder handen genomen. De zon gaf al lekker wat warmte af en dat moet je - en wil je - benutten nietwaar. Wat is lekkerder dan buiten bezig te zijn; tenminste... dat geldt zo voor ons.
Zoals
ik hierboven af beschreef heeft Michael eerst 'gesnoeid':
... en heb ik vervolgens de boel aangeharkt en is de zooi in de takkenversnipperaar verdwenen.
Ik moet zeggen, dat ruimt lekker op!
Het onkruid viel gelukkig mee. In deze border hebben we geen last (meer) van kweekgras.
Waar we wel last van hebben en wat goed onder controle gehouden moet worden is de paarse dovenetel (lamium purpureum). Overal komen jonge zaailingen tevoorschijn. Ik weet het, het is op zich een mooie plant, maar ik wil hem niet in de tuin hebben. Woekert veel en veel te veel.
Wat de groei in deze border betreft valt
het mee/tegen (net zoals je er tegenaan kijkt). Het valt namelijk mee
als er nog niet veel planten boven de grond komen; planten die door
de komende vorst - en dat die komen gaat daar kun je van overtuigd zijn!
- beschadigd zullen worden. Tegen valt het omdat ik natuurlijk graag
nieuwe activiteit in de natuur zie verschijnen; activiteit die de wisselwerking
geeft dat ik ook als een batterij voor de komende periode opgeladen
ga worden.
Want zeg nou zelf; wat is er mooier dan de eerste groene scheuten boven de grond te zien verschijnen; de eerste narcis en de eerste krokussengroep te zien bloeien en dan de sneeuwklokjes!
Om in de struiken en bomen de knoppen te zien verschuiven!
Wel en dat hebben we deze dag zo'n beetje gedaan. Morgen is de weersverwachting niet zo geweldig. Het wordt dus pas over een paar dagen dat we de volgende border onder handen gaan nemen: de border bij de kapschuur.
