Ach het komt allemaal wel weer terug. De kerria zeker; dat is bijkans onkruid; van dat wortelopslag word je helemaal dol. En over de Escallonia 'Donard Seedling' maak ik me ook geen zorgen; ik heb hem wel vaker drastisch ingekort en kijk hem er nou toch eens mooi bij staan. Ook de Carex comans 'Bronze' hieronder aan de foto moest eruit. Mijn man heeft er wat moeite mee; hij vindt het net een pol dood gras. Ik vind dat nog wel meevallen, alleen ben ik het er wel mee eens dat hij met onze mulchlaag niet goed tot zijn recht komt. Zou mooier staan in een tuin met zwarte aarde. Dus mijn man te vriend gehouden en die bruine pol de composthoop op.

Tenminste... het ging me toch wel heel erg aan het hart (raar mens ben ik dan hoor; kan van sommige planten moeilijk afscheid nemen) en ik heb hem voorlopig op een grote pot gezet. Wie weet komt hij daar beter tot zijn recht (de composthoop kan altijd nog wel).
Ook heb ik een aantal stekken van de escallonia op een pot gezet. Zo'n mooie struik tot compost te laten verwerken... nou nee, toch maar niet. Hij had veel afleggers die wortel hadden gezet. Kan ik weer een paar tuinvriendinnen blij mee maken...

Wat ook op een pot stond en de hele winter in die pot heeft overwinterd is een witte mirabilis.

Een makkelijke manier is mijn ervaring. Zo kun je op je gemakkie er een geschikt plekje voor vinden. Die vond ik verderop die border onder een Buddleja globosa 'Lochinch'. Een bossige halfwintergroene vlinderstruik die wat al te bossig werd naar mijn zin. Zeker aan de onderzijde. Dus met de snoeischaar bij de hand moest ook hij eraan geloven. Aan de onderzijde wel te verstaan; daar was het een rommeltje.

Nu die witte mirabilis eronder... tja dat lijkt me wel wat. Je ziet er straks vast wel een foto van verschijnen.

En toch ook nog even naar de rozenborder.

Ik zag daar gisteren dat mijn Scuttellaria altissima (glidkruid) behoorlijk enthousiast groeit en hoogtes bereikt (bijna 1 meter inmiddels) die de mooie rozen erachter helemaal in het niet doen verdwijnen.
Dus moet het glidkruid het onderspit delven. Twee van de drie planten eruit dus en de rest terug gesnoeid.
Je hoeft niet bang te zijn dat ik geen zaadjes zal hebben, want elders in de tuin heb ik al een groep staan waarvan de zaadjes bijna uitgerijpt zijn. En zelf hoef ik ook niet bang te zijn dat ik straks met te weinig planten blijf zitten, want het glidkruid zaait zich lustig uit.

En toen was het inmiddels alweer 1 uur geworden. Ik heb als regel gesteld om half 1 te stoppen (en toch weer een half uurtje te rekken ;o) ), omdat het me anders geheid opbreken gaat. Ik merk dat dit nèt aan is wat ik kan behappen. 's Avonds even het logboek bijwerken en plannen maken voor de volgende dag. En dan is het weer mooi geweest en houden we het leuk. De tuin is één ding, maar er zijn natuurlijk nog heel veel andere dingen in het leven dat aandacht behoeft (mijn man; mijn gezin; mijn huis; mijn mailvriendinnen; ...) Kortom ik heb een behoorlijk drukke 'agenda' en ik ben elk moment van de dag dankbaar dat de pillen die ik momenteel voor mijn reuma slik op mijn pad zijn gekomen. Ze hebben me min of meer mijn leven terug gegeven. Zwaar woord misschien, maar zo ligt het wel.

Maar goed, genoeg geteut. Na mijn werkzaamheden aan de tuin nog even een paar bloemkolen en spitskolen van de tuin gehaald om in te vriezen. Ze begonnen al te wijken en dus werd het hoog tijd dat ze geoogst werden. Ze zitten inmiddels in de vriezer.

Welnu ik stop er weer mee. Morgen weer een dag...