logboek tuinieren,
1 juni 2007
Wij hebben een grote vijver. En dus ook heel wat metertjes randbeplanting rondom. Ik probeer een beetje systematisch te werken en zo ben ik vandaag rechtsom gegaan en heb ik de planten aangepakt die ik tegen gekomen ben en heb er wat plantjes uitgezet die daar op zijn plek zouden gaan zijn.
Gedurende 4 jaar nu inmiddels hebben we een grote groep boerenwormkruid (Tanacetum vulgare) aan de vijver staan. Mooie plant, ware het niet dat hij bij ons behoorlijk gevoelig blijkt voor meeldauw en ik dus dikwijls tegen een plant aan zit te kijken waarbij een meelzak lijkt uitgeklopt.
Ook was er op de een of andere manier kweekgras bij in gekomen en moest hij zo wie zo aangepakt worden. We hebben besloten dat het tijd was voor wat anders. De schop er dus bij en spitten maar.
Welnu dat spitten is niet mis in het geval van boerenwormkruid. Trouwens zoals met veel heemplanten. Die zitten maar al te dikwijls zwaar in de grond verankerd; zeker na dat aantal jaren dat ze bij mij erin hebben gestaan. En dan niet te vergeten de worteldelen. Het is zaak om de kluit zo kompleet mogelijk eruit te halen en er geen worteldelen in te laten zitten. Die gaan allemaal weer aan de gang en binnen no-time heb je ze weer in de tuin staan.
Maar goed, het is gelukt en nu heb ik wat ander leuk spul kunnen planten:
Miscanthus (prachtriet). Gekregen van een tuinvriendin en een plant die hoogst waarschijnlijk zich wel thuis zal voelen op deze droge koele plek aan het water. Naar het schijnt moet ik hem wel een beetje in toom houden, want hij heeft de neiging tot al te enthousiast te groeien.
Salvia ex pamirs. Als vervolg op de boven-vijver-border ook hier een groepje van 4 van deze salvia's. Ik vind het altijd wel prettig als er in een zichtveld wat herhaling in planten is. Geeft wat rust in de tuin.
En verder nog twee grassoortjes waarbij ik moet zien te achterhalen welke dat zijn. Eéntje heb ik van de koopjestafel van Tuinland in Wilp en de andere uit zaad opgekweekt. De bloei zal uitkomst geven...
En zo was het voor die dag weer genoeg geweest.
Wat een contrast trouwens met twee jaar terug. Onvoorstelbaar. Toen begon ik om bijvoorbeeld om 9 uur in de tuin te werken en ging zo maar drie, vier uur achtereen door om dan na de lunch nog eens drie, vier uur in de tuin te duiken. Ik mag tegenwoordig met die reuma blij zijn als ik de twee uur haal.
Maar het geeft niet; het gaat weer en dat is heel wat waard. Zij het dan dat ik mijn tuin in veel kleinere stukjes kan bewerken en onderhouden. Omschakelen en accepteren dat het niet anders is. En dat gaat goed.
